يك سال پيش بود. بعد كلي دوري از دوستان و خانواده برگشتم. علي امتحان داشت. نتونستم ببينمش. مامان اينا هم مهمون داشتن. بايد منتظر مي‌موندم كه همه‌ي مشكل‌ها حل شه. شد... بنا شد روز شنبه 14 آذر 1388 و يك روز پيش از عيد غدير بچه‌ها رو ببينم. يه قرار كاري داشتم كه رفتم بهش برسم اما...

از يك ماه و اندي پيش كه رفتم شمال‌گردي، قم و اصفهان رو هم گشتم. سه‌شنبه ساعت 3 صبح از فاز دوم شمال‌گردي برگشتم و شنبه صبح هم دارم مي‌رم فاز سوم شمال‌گردي اما اين بار نه گيلان. مي‌رم استان گلستان...

23 شهريور فرستادنم قم. شهر كوچيكي هست. خوشم نيومد. حس كردم همه دنبال كلاه‌برداري هستند. نقش راننده تاكسي كلاش و فروشنده كلاه‌بردار و آزمايشگاه بي در و پيكري كه رفته بودم كاراشون رو انجام بدم تو اين حس خيلي پررنگه. شب برگشتم تهران. تو راه بهم زنگ زدن كه صبح يك راست مي‌ري اصفهان.

مي‌خوام بنويسم اما نمي‌دونم از چي بگم. حرف زياد هست اما به زبون نمي‌آد: قتل، شكنجه، اعتراف، حبس، دادگاه، شوي تلوزيوني، تجاوز، پيام تبريك، احمدي‌نژاد و ... اين روزها كارم شده خبرخواني. خنده كه نه، گريه‌ام مي‌گيره وقتي مي‌خونم از كودتا و كودتاچيان. چقدر بايد وقيح بود؟ احساس تنفر مي‌كنم از خودم. از فضايي كه توش هستم. به جايي رسيدم كه درخواست ادامه‌ي تحصيل به دانشگاه‌هايي مي‌دم كه خيلي دور هستن به اين‌جا، خيلي. بعد فكر مي‌كنم كه من همون آدمي هستم كه حاضر نبود حتا با بورسيه‌ي MIT از اين‌جا دل بكنه؟ «روزگار غريبي است» و من هم قريب به غربتش. «دلم گرفته / دلم عجيب گرفته است»...

می‌خوام کاری کنم که با اعتقادم جور نیست اما انجامش می‌دم به خاطر هدفی بزرگ‌تر از اون چه که تو ذهن کوچیک بعضی‌ها جا بگیره... تا الآن خیلی فحش خوردم و خودم رو آماده کردم برای بیش از این‌ها.

اما در مورد انتخابات تنها می‌تونم بگم که «سکوتم از رضایت نیست». نه میرحسین و نه کروبی هیچ نقطه‌ی دلخوشی‌ای برام ندارند. جه بد...